Dat is de nieuwe bijnaam van Fausto. En hij heeft hem verdiend. Met glans en wimpel slaagt hij keer op keer weer voor de viespeukentest. Het duurt niet lang meer of hij heeft niet alleen een nieuwe bijnaam verdiend, maar ook de dubieuze titel 'viespeuk van het jaar'.
Fausto heeft geen kattenbakmanieren. En niet alleen dat, hij stinkt ook nog eens vreselijk, wat hij ook eet.
Gisterenavond presteerde hij het weer om onze woonkamer met poeppootjes (euh, poten, pootjes heeft hij allang niet meer, formaat schuit doet er meer eer aan) te versieren. Eigenlijk moest er een dweil doorheen maarja, om 22:00? Bovendien wilden ze duidelijk eten, en echt niet wachten tot het vrouwtje klaar was om die viezigheid van 1 van hun huisgenoten op te ruimen.
Heb een paar keer 'bij klachten moet je maar bij Fausto aankloppen' geroepen maar dat maakte maar weinig indruk. MIAUW! ETEN. NU.
Ben dus maar met wat natte keukenrolpapiertjes achter hem aangegaan om het ergste weg te poetsen, en heb vanmorgen vroeg gedweild...
Hoe krijgt hij het toch voor elkaar hoor ik nu denken?
Heel simpel. Hij neemt de kleinste en krapste kattebak die er is. Waarom zou je immers 1 van de grotere of zelfs de open nemen als je je grote lijf ook als een soort schildpad in die kleine bak kan wurmen? Vervolgens draait hij zich om, jaja, dat lukt net als je je snuit tegen de zijwand perst en je kont tegen de krib gooit. En dat laatste is hij goed in, geloof mij maar! en gaat zitten poepen met een heel serieuze uitdrukking op zijn koppie. Ja, serieuze karweien vragen om een serieuze aanpak.
Eenmaal klaar is meneer van mening dat het stinkt (joh?) en begraven moet worden.
Fausto, snugger als hij is, begint met tegen de zijwand graafbewegingen te maken. BONK BONK BONK, gaat maat schuit tegen de binnenkant van de bak.
Stap naar opzij, even snuffelen, helpt niet dus nogmaals proberen maar BONK BONK BONK.
Maar het blijft stinken, zn inspanningen worden niet beloond. Dan maar met zn kop en voorpoten uit de bak (geen klep in) en voor de bak de vloer begraven. Een hoop gekras op het laminaat verder komt hij eruit, draait zich om en snuffelt nogmaals in de bak.
WTF! Het stinkt nog steeds! Alsof ik daar wat aan kan doen Fausto, zeg ik als hij me en aankijkt met zo'n 'en wat nu? ' blik om dat volkomen onschuldige koppie van hem, jij doet je werk niet goed, het zou handig zijn als je in de bak zou graven en korrels over die stinkpartij van je heengooit. Denk dat dat wel zal helpen.
En ik had kunnen weten dat hij zou luisteren... voorpoten en kop gaan de bak weer in om.... de zijwand te begraven...
Ergens in dit hele ritueel weet hij minimaal 1 poot in zijn nog zachte, verse hoop te zetten en de bak uit te lopen, de hele woonkamer door, totdat het niet meer afgeeft.
Want je dacht toch zeker niet dat hij zijn poot schoon zou maken hè? Neehoor, gatverrrrr! (oké begrijpelijk maar jij bent de kat, ik niet) gewoon doorlopen tot je poezelige maat schuit weer droog aanvoelt, met het vrouwtje met natte keukenrolpapiertjes achter je aan. Veel beter EN leuker! Wie weet kun je nog zo'n papiertje afpakken om mee te spelen!
Juist. En wie dacht dat hij die bijnaam niet zou verdienen?
